Door een stofwisselingsziekte zit Sandra in een rolstoel. Toch traint ze zes keer per week om fit genoeg te zijn om op haar handbike allerlei bergtochten te maken. Het is dus niet zo gek als je haar op een mooie dag vijftien keer het Kopje van Bloemendaal omhoog ziet gaan.
Sandra uit Haarlem heeft een stofwisselingsziekte, waardoor haar centrale zenuwstelsel wordt aangetast. “Dat geeft mij het gevoel alsof mijn armen en benen altijd slapen. Lopen of bijvoorbeeld een colablikje openen is heel lastig. Maar als ik eenmaal in beweging ben, zoals met handbiken, dan gaat het best goed.”
De 44-jarige biker zou eigenlijk meedoen aan de HandbikeBattle, een wedstrijd speciaal voor handbikers in Oostenrijk, maar die ging door corona twee keer niet door. En dus dacht Sandra: dan doe ik wel mee met een andere tocht.
Alpentocht
“Je hebt een trainingsdoel die tot twee keer toe wegvalt, dan moet je een ander doel vinden. Toen kwam ik de Alpentocht tegen en heb ik gevraagd of ik mee kon doen.”
De Alpentocht is namelijk helemaal niet voor handbikers. Die tocht wordt georganiseerd voor hardlopers, wandelaars en fietsers om geld in te zamelen voor Cliniclowns. Toch vond de organisatie het een goed idee als Sandra, samen met een andere handbiker, mee zou doen.
“Het is een tocht in de Franse Alpen naar de top van Val Thorens. Ook voor ons bikers was het wel de bedoeling om sponsorgeld binnen te halen, voor de Cliniclowns. Uiteindelijk heb ik ruim 1500 euro opgehaald.”
“Ik dacht: wat doe ik mezelf aan”
Sandra Prins
“Het was heel zwaar”, zucht Sandra terwijl ze een trainingsrondje maakt op het Kopje van Bloemendaal. “Vooral de ijle lucht. Ik was nog nooit in de bergen geweest en ik dacht: wat heb ik mezelf aangedaan? Het was echt meter voor meter in die ijle lucht. Dat valt niet te trainen in Nederland.”
Vanwege de slechte weersomstandigheden op de berg werd het nog spanend of Sandra de top wel zou halen. “Terwijl ik nog twee kilometer moest, werd er een weeralarm afgegeven. Dat wordt in de Franse Alpen heel serieus genomen. Ik had nog twintig minuten om boven te komen. Uiteindelijk ben ik onder motorescorte boven gebracht. Als allerlaatste deelnemer. De wandelaars achter mij mochten niet verder en werden van de berg gehaald.”
Weinig vreugde
Eenmaal boven gekomen kon ze niet echt genieten van haar prestatie. Het weer was inmiddels zo slecht dat Sandra snel haar medaille kreeg en weer naar beneden moest.
“De pas werd na mij gelijk afgesloten. Ik was echt de allerlaatste die boven mocht komen. Na mijn medaille te hebben gehad, moest ik snel de auto in om weer naar beneden te gaan.”
Sandra is nu in training voor de HandbikeBattle in Oostenrijk. “In die handbikewedstrijd strijden veertien revalidatiecentra tegen elkaar in teams van zes. Het moet gigantisch zijn om mee te mogen maken. Inmiddels is de tocht drie keer afgezegd, maar drie keer is scheepsrecht. Dus we gaan ervoor op 23 juni 2022.”
Ook handbiker
Naast al haar trainingsuren is Sandra in Haarlem ook op zoek naar trainingsmaatjes. “Ik train nu wekelijks bij wielervereniging ASC Olympia in Amsterdam, maar ik zou ook graag in Haarlem willen trainen. Samen met Sportsupport bekijken we nu of er een accommodatie is of dat er andere Haarlemse handbikers zijn die samen willen trainen.”