Goed nieuws voor Haarlemmer Amine van der Wijden en zijn vader Hans. Amine krijgt onverwachts alsnog een verblijfsvergunning. Dat laat zijn advocaat Elles Besselsen weten aan NH Nieuws/Haarlem105.
“Ik heb Hans gelijk gebeld”, vertelt Besselsen. “Die is intens gelukkig, maar moet het nog wel een beetje een plek geven.”
Amine werd in 1999 geboren in Haarlem, maar is opgevoed door zijn moeder in Marokko. Sinds zijn veertiende zoekt hij vanwege een moeilijke relatie met zijn moeder contact met zijn vader Hans in Schalkwijk en woont inmiddels ook bij hem.
Maar omdat hij door fouten geen Nederlands paspoort kon krijgen, dreigde uitzetting. Ook een verblijfsvergunning werd lange tijd door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) afgehouden.
Rechten van de Mens
Nu kan Amine toch een verblijfsvergunning krijgen op basis van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Daarin is gesteld dat als je in gezinsverband met de ouder leeft, je een verblijfsvergunning kan krijgen. Eerder leek het er nog op dat de IND een uitzondering op deze regel wilde maken en Amine alsnog het land uit wilde zetten.
Bekijk hieronder de reportage van NH Nieuws over de situatie van Amine
De verblijfsvergunning van Amine geldt in principe voor vijf jaar, maar wordt, als hij zich aan de voorwaarden houdt, verlengd. Ook kan hij daarna aanspraak maken op het Nederlanderschap of een permanente verblijfsvergunning.
Actie burgemeester en Tweede Kamer
Tweede Kamerlid Suzanne Kröger van GroenLinks stelde gisteren nog Kamervragen aan de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid over de verblijfsprocedure van Amine. Ook burgemeester Jos Wienen bemoeide zich na druk vanuit PvdA-fractie in de gemeenteraad met de zaak, maar zei dat Amine juridisch geen recht heeft om in Nederland te wonen.
“Als het gaat om de formele regels, dan heeft hij (Amine, red.) geen recht op verblijf hier”, stelde Wienen eerder. Ondanks dat ging hij wel lobbyen in Den Haag. “Soms moet je ook gewoon kijken naar wat menselijk is. Moet je kijken naar wat hier aan de hand is. Is het nou niet mogelijk om hier anders naar te kijken en anders mee om te gaan?”
“Je komt er nooit precies achter wat de doorslaggevende reden is geweest”, zegt Besselsen. “Maar de druk heeft zeker geholpen. Ik denk dan wel: hadden jullie dit niet gelijk kunnen bedenken?”
