Haar kinderen hebben het al aan haar gevraagd: “Als ik een vaccinatie moet, doe jij het dan?”, vragen ze. Henny van Kessel is parttime prikker op de vaccinatielocatie in het Kennemer Sportcenter in Haarlem, terwijl ze een drukke baan en een gezin met jonge kinderen heeft. Per prikdag zet ze minstens honderd injecties. “Ik heb ook mijn man geprikt.”
Vijf minuten met Henny in een prikhokje en je hebt een scala aan ‘klanten’ voorbij zien komen. Een kranige oudere mevrouw met een rollator die maar nauwelijks door het hokje past, een zakenman die zijn nette overhemd toch echt even uit moet trekken en een schaatser die eerst even een paar rondjes heeft gereden om ‘het nuttige met het aangename te combineren’.
Net als alle andere vijftig prikkers op de vaccinatielocatie aan de IJsbaanlaan in Haarlem-Noord, zet ze op een drukke dag zo 100 tot 150 prikken. Het lukt Henny twee keer per week een dag in haar drukke agenda vrij te roosteren voor deze bijbaan, die ze erg belangrijk vindt. “Ik had heel sterk het gevoel vorig jaar toen het begon met vaccineren, ik wil iets doen.”
Verpleegkundige
Ze heeft een opleiding tot verpleegkundige gedaan. Ook de andere prikkers hebben allemaal een medische achtergrond, vertelt Henny. “Verpleegkundigen, mensen die huisarts zijn geweest, of in opleiding of fysiotherapeuten.” Maar bijna allemaal doen ze het er even bij.
Henny is in het onderwijs terecht gekomen. Als zelfstandige onderwijskundige trainer en als moeder van jonge kinderen heeft ze het best druk en is het soms schipperen om doordeweeks een dag en één dag in het weekend naar de prikstraat te kunnen gaan. Maar het geeft haar veel voldoening.
“Mensen zijn dankbaar”, zegt ze. “Het is fijn om mensen opgelucht en met een goed gevoel weer weg te zien gaan.” En zo vertrekt ook een man die ‘echt niet gaat kijken’ naar de prik die Henny in zijn bovenarm zet.
Basisschoolvriendin
Het zetten van de vaccinaties biedt Henny niet alleen voldoening. Het heeft haar ook een zwemmaatje opgeleverd en een hernieuwde kennismaking met een oude bekende uit haar woonplaats in Drenthe. “Iemand die in mijn prikhokje kwam, daar had ik mee op de basisschool gezeten. En we houden nu contact.”
En dat ze dus nu haar eigen kinderen straks mag vaccineren. Want je moeder als prikker is toch wel een bonus.
