Niemand was zo genadeloos voor zichzelf – en zijn tegenstanders – als ex-judoka Henk Grol

Henk zou nog veel strijd gaan krijgen, zeker als hij in 2007 judoot bij het Haarlemse Kenamju en besluit over te stappen naar een zwaardere gewichtsklasse, de min honderd kilogram. Op dat moment was Elco van der Geest daar de beste van Nederland.

Zijn vader Cor van der Geest, technische directeur van de Judo Bond en eigenaar van Kenamju, wilde niet dat Henk zou overstappen. Dat zou volgens Henk zijn zoon Elco kunnen bedreigen.

Eigen weg

“Ik heb dat toen wel gedaan, fuck it. Ik ga mijn eigen weg”, zegt Henk daar nu over. “Ik ben toen wel tegengewerkt door de bond en Cor, en kreeg in het begin geen internationale toernooien.

Ook op de club Kenamju, waar Elco en ik samen trainden, waren veel mensen tegen mij. Trainer Ronald Joorse, ook van Kenamju en vriend van de familie Van der Geest, nam het voor me op. Hij vond dat ik een eerlijke kans verdiende. Dat heeft toen geholpen. Ronald heeft veel voor me betekend.”

“Maarten riep nog: niets meer doen! Maar ik luisterde niet”

Henk Grol

Op de dag van de spelen had hij de dag van zijn leven, tot de halve finale. Zuchtend: “Ik stond voor en had die partij eigenlijk moeten uitjudoën, maar ik wilde hem zo graag gooien. Mijn coach Maarten riep nog: niets meer doen! Maar ik luisterde niet, zette een aanval in en werd overgenomen.”

Tekst gaat door onder de foto.

Gescheurde binnenband

In 2009 was het Wereldkampioenschap judo in Rotterdam. In een vol Ahoy scheurde Henk in de eerste ronde de binnenband in zijn knie. Het zwaargewicht hoorde het knappen, maar zou mank lopend de finale halen. Die hij zou verliezen. Weer geen goud. Henk: “Op de scan zat een scheur van een centimeter, de dokter zei: je hebt nul binnenband meer, dat jouw kruisband (andere band in de knie, red.) er nog aan zit is een wonder.”

Doordraaien

Het nooit behalen van een gouden medaille op een mondiaal eindtoernooi zorgde ervoor dat Henk langzaam doordraaide. Op een maniakale manier was hij nog meer bezig met trainen voor dat ene doel. Op vakantie moest er een goede gym zijn. Hij trainde 365 dagen per jaar, ook met Kerstmis en Nieuwjaar. Verjaardagen werden overgeslagen en hij putte zijn lichaam tot het maximale uit.

“Mensen moesten hem tegenhouden om de NOS-studio binnen te lopen”

Henk Grol

Henk: “Hij was zo fucking kwaad. Dat mensen hem moesten tegenhouden om de NOS-studio binnen te lopen. Hij wilde daar uitleggen dat ik ‘recht op goud had’. Daar had hij in principe wel gelijk in. We trainden er zo hard voor. Hoe Herman mij trainde, dat vond ik zo mooi: hoezo kerst? F*ck it. We gaan gewoon trainen. Iedere dag. We leefden ervoor.”

Tekst gaat door onder de foto.

Colombiaanse pornokoningin

Na de Spelen van 2016 ging Henk compleet ‘door het puntje’. De relatie die hij al jaren had, ging uit. Henk was vreemdgegaan en hij papte nog aan met een meid uit Zuid-Amerika, waarvan Ronald Joorse zou zeggen dat het een Colombiaanse pornokoningin was.

Ook zijn ouders wilden hem niet meer zien, iedereen was boos. Henk was vaak in de stad te vinden en dronk te veel. In Café Du Theatre, het stamcafé van Haarlemse judoka’s, schonk eigenaar Tjerk Schreurs hem geen drank meer.

Tekst gaat door onder de foto.

Gezinsleven

De inmiddels 38-jarige Henk is nu ondernemer met twee sportscholen, waarvan een in Velserbroek. Met de Haarlemse Merel Barnhoorn heeft hij een stabiele relatie. Samen hebben ze een zoontje van anderhalf en sinds vandaag is er Henks boek.

Dat is er volgens de ex-judoka mede gekomen door zijn schoonvader, de oud-wethouder sport in Haarlem, Pieter Barnhoorn. “Hij vond dat er een boek moest komen omdat ik zoveel mooie verhalen heb. Ik dacht: daar zit toch helemaal niemand op te wachten?”, aldus Henk.

Klein jongetje

Uiteindelijk gaat hij overstag en via uitgeefster Marieke Derksen wordt het boek samen met schrijver Mark van den Heuvel geschreven. “We zijn interviews gaan doen met belangrijke mensen uit mijn carrière, zoals Ronald Joorse, Herman Debrot en Maarten Arens. Ik wilde graag dat andere mensen over mij vertellen. Ik kan wel zeggen dat ik hard train, maar laat anderen dat maar zeggen.”

Volgens Henk geeft zijn boek een inkijkje in hoe topsport werk, maar ook dat als je iets wil bereiken in je leven, er veel mogelijk is. “Ik ben als klein jongetje uit Veendam begonnen met judo en had nooit gedacht dat het zo zou eindigen. Waar een wil is, is een weg. Ja, daar ben ik een mooi schoolvoorbeeld van.”