Met het goud van baansprinter Harry Lavreysen op de Olympische Spelen herleefde een stukje Haarlemse sportgeshiedenis. Lavreysen is de opvolger van Jacques van Egmond, de Haarlemmer die op de Spelen van Los Angeles (1932) goud won op hetzelfde onderdeel. Om die prestatie in herinnering te roepen, werd het café dat Van Egmond in 1954 begon en nog steeds zijn naam draagt, omgedoopt in ‘Café Lavreysen.’
Wie een biertje wil drinken in café ‘Café Lavreysen’ moet overigens snel zijn. Zaterdag heet de bruine kroeg in het hart van de stad weer gewoon Café van Egmond. De tijdelijke naamsverandering was een initiatief van Paul van Egmond, de zoon van Jacques die boven het café woont en nog nog bijna dagelijks achter de tap te vinden is. Vandaag had hij het daar extra druk. En dat al rond het middaguur, toen de olympische finale tussen Lavreysen en Jeffrey Hoogland werd verreden.
Nieuwgierig
Op het spoor gezet door NOS-wielercommentator Jeroen Koster, die tijdens de televisie-uitzending vertelde over de actie van de Haarlemse kroegbaas, kwamen nieuwsgierige buurbewoners een kijkjhe nemen. Zo kon het gebeuren dat het café in het begin van de middag aardig vol zat.
Paul van Egmond beleeft het allemaal met een lach. Hij vindt het mooi dat zijn vader, die pas zestig was toen hij overleed, weer even in de herinnering is geroepen. “Het is natuurlijk heel lang geleden, maar hij was een held. Dat blijkt wel uit de beelden die gemaakt zijn van zijn huldiging hier in Haarlem vlak na de Olympische Spelen. Ongelooflijk hoeveel mensen er toen op de been waren.”
Jacques van Egmond (geboren in 1908) beheerste jarenlang het vooroorlogse baanwielrennen. Behalve op de sprint won hij op de Spelen van Los Angeles zilver op de tijdrit over één kilometer. In 1933 werd hij ook wereldkampioen. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog beëindigde hij zijn loopbaan. In 1954 begon hij Café van Egmond. Lang heeft hij daar niet achter de bar gestaan. In 1968 overleed hij.
Telstar
Het café werd overgenomen door zijn dochter en zoon Paul, die op dat moment betaald voetballer was bij Telstar, waar hij de tweede helft van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig een steunpilaar op het middenveld was.
Maar wielrennen is altijd zijn grote liefde gebleven. Logisch dat de kroeg een wielercafé was. Behalve door de populariteit van zijn vader, was dat het gevolg van het huwelijk van zijn zus met Gé Peters, oud-wereldkampioen achtervolging en een befaamd zesdaagse-renner.
“Morgen gewoon weer Café van Egmond”
Het had Paul van Egmond overigens niet uitgemaakt welke naam zijn café vandaag voor één dag zou krijgen. “Ik ken die jongens niet persoonlijk, het maakt me dus niet uit. Ik had het net zo makkelijk Café Hoogland genoemd. Ik had het Jeffrey Hoogland namelijk net zo goed gegund. Zeker na het goud van zijn vriendin (Sanne Braspenninxs op de keirin) had ik het wel leuk voor hem gevonden. Maar zó is het ook goed. Het is toch maar voor één dag. Morgen is het hier weer gewoon Café van Egmond”
